تعمق، مجموعه‌ای برخاسته از دل یک وضعیت تاریخی اسفناک است، وضعیتی که آکادمی‌های علوم انسانی به کلی مرده‌اند و اعضایش هم‌چون دیوانگانی در یک زیرزمین تاریک و نمور دربارۀ سنخی نا-مفهومات، زمزمه‌های مبهمی می‌کنند و آکادمی‌های موازی که علی‌الظاهر قرار بود جای آن‌ها را بگیرند و فضا را برای خلاقیت و فکر فراهم کنند، قافیه را به تمامیت‌خواهیِ بازار باخته و به “تجّار دوره” تبدیل شده‌اند و درس‌های تسلی و آرامش می‌فروشند تا در کنار بازارِ محرک‌های ذهنی -مثل روانشناسی زرد- فلسفه را در مقام نوعی مخدر در شهر هرتِ فکر و فرهنگ بفروشند.
القصه، تعمق از دل چنین وضعیتی بیرون آمده اما این که آیا واقعاً می‌تواند جغد مینروای آن باشد یا نه، هنوز بر ما معلوم نیست، چرا که پیش‌بینی در تاریخ همان‌قدر مهمل و بیهوده است که کوبیدن آب در هاون؛ ولی چیزی که مسلم است، تعمق بدون شک خواهد توانست فرم جدیدی از گردهمایی افکاری زنده، پوینده و خلاق را در قالب یک مجموعه‌ ایجاد کند تا بار سنگینی که آکادمی‌ها بر زمین گذاشته‌اند، بردارد و بر دوش نسل جدیدی از کوشش‌گران فکری و فرهنگی بگذارد.
تعمق اما نه در سودای خلق فیگور‌های فکری جدید، که بر آن است در سنخی بازپیکربندی، نیروهای فکری را به بازاندیشی در مبانی خویش وادارد تا امر “بازگشت به‌ خود” را، نه در مقام آن‌چه بودیم و آن‌چه داشتیم، که به‌جهت تحقق امکان رجعتی انتقادی به ریشه‌های فرهنگی-تاریخی‌مان در مقیاسی هرچه بزرگ‌تر ممکن کند. تعمق، متعلق به همه است و نه در جهت منافع فرد یا قشری فعالیت می‌کند، نه چنین چیزی را در رسالت خود می‌بیند و تعریف می‌کند. تنها منفعت تعمق، قسمی آزار دسته‌جمعی از سوی خودمان به همان “ما”ی تاریخی است تا در بزنگاهان به خواب نرود.
در کنار این و آن هدف، تعمق همواره محلی برای رهایی از فشار و مشقت زندگی روزمره را برای مخاطب خود فراهم آورده و تلاش خواهد کرد علاوه بر وظیفۀ خطیر آگاه‌کردن افراد به وضعیتشان، ایشان را برای اقلاً چند لحظه‌ای از “گمان‌های عادت‌وارۀ بسیاران” دور کند و پیرو آموزۀ عظیم اسپینوزا، همواره خود را در سنخی ابدیت بیابد.