تبارشناسی از نگاه نیچۀ دلوز

تبارشناسی نیچه‌یی دلوز، گونه‌یی از تبارشناسی است که با ترکیب خوانش فضا-زمان بر اساس مونادولوژی‌ لایب‌نیتسی و نومادولوژی دلوزی و خوانش سنتز‌های سه‌گانه از فضا-زمان کار می‌کند.
دلوز نیروشناسی نیچه‌یی را با فهم هندسۀ مدرن و تعریف زمانی که تأکید بر «دروغ به جای حقیقت» دارد یا «حقیقت را همان دروغ می‌داند» پیش می‌برد، تا با ترکیب آن با زمان از دید برگسون-وایتهد و در راستا قرار دادن آن ایده با منِ بس‌گانه یا متکثر، بازگشت جاودان همان را به عنوان شُدَن در عین بودن در نظر بگیرد.
خُرده‌بی‌نهایت‌های پیشینی [مونادها] لایب‌نیتسی در ایدۀ دلوزی از تبارشناسی بر پایۀ فهم جدید از نیروشناسی خوانش‌پذیر است که اساسا پیشینی بودن موناد را پسینی و شَوِشی کرده و نشان می‌دهد چگونه یک سوژه در حال شدن یا ابر-انسانی شدن همچون ارادۀ معطوف به قدرت یا قدرت معطوف به همه‌ی نام‌های تاریخ خوانش‌پذیر است. دلوز در این خوانش، اصل امر نو را در شیزوفرنیک شدن فضا-زمانی جستجو می‌کند که اساساً بر پایۀ سری‌های دروغین یا اراده معطوف به دروغ زمان-تصویر کار می‌کند؛ دلوز در نهایت نشان می‌دهد که چگونه بازگشت جاودان همانِ نیچه‌یی می‌تواند به ما کمک کند که به مضاعف‌سازی در ایجادِ تفاوت برسیم.